Θυμάστε τη φίλη μου που παντρεύτηκε πέρυσι; Ε τώρα γέννησε κιόλας.
Όταν μάθαμε ότι είναι έγκυος η Λία, μας έκανε τρομερή εντύπωση γιατί νομίζαμε ότι το ζευγάρι βλέπει μόνο dvd και λιώνει στον καναπέ. Μετά αντιληφθήκαμε ότι κάνουν και σεξ. Η Λία είναι λίγο νευρικός τύπος και πιστεύαμε ότι θα μας βγάλει το λάδι, τώρα που βρήκε και ένα σοβαρό λόγο, αλλά όλως παραδόξως ήταν πολύ ήρεμη και δεν μας έδειρε. Μια δυο φορές μας κατηγόρησε ότι αδιαφορούμε για την κατάσταση της και δε μας μιλούσε για καμιά βδομάδα, αλλά κατά τα άλλα ήταν ήσυχη.
Την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν, είμαι σε ένα κλαμπ και κάνω τις υπέροχες χορευτικές φιγούρες μου, τύφλα να χει ο Τραβόλτα. Έχω μπανίσει και ένα νεαρό απέναντι που με κοιτάει και τον πλευρίζω σιγά σιγά. Πάνω που έχω έρθει σε απόσταση ενός μέτρου και είμαι έτοιμη να τον εντυπωσιάσω με ένα σπαγγάτο στον αέρα, αλλά και να τον ρωτήσω τι τάξη πάει, χτυπάει το κινητό μου. Βλέπω ότι είναι ο άντρας της Λίας ο Νίκος και είμαι έτοιμη να του το κλείσω στα μούτρα, όμως τελευταία στιγμή σκέφτομαι ότι μπορεί να θέλουν να έρθουν για ποτό και επειδή έχουν και αυτοκίνητο να με γυρίσουν σπίτι, απαντάω.
- Ναι;
- Ζωή! Που είσαι; Γιατί ακούγεται μουσική;
- Όπου θέλω είμαι. Τι θες;
- Πρέπει να έρθεις γρήγορα, γεννάμε!
- Μμμ, να το αφήσουμε για αύριο καλύτερα γιατί μόλις είχα στρώσει μια κατάσταση;
- Είσαι μαλάκας; Τσακίσου και έλα. Λες και δεν ξέρω τι κάνεις, κανένα γκομενάκι θα έχεις βρει.
- Όχι ρε μια συζήτηση είχαμε...
- Σε πέντε να είσαι στο «Μητέρα». Γαϊδούρι!
- Καλάααα, έρχομαι.
Δεν έπρεπε να το σηκώσω τελικά.
Παρατάω τον νέο, που παρεμπιπτόντως φαίνονταν οι κοιλιακοί του μέσα από τη μπλούζα και μπαίνω σε ταξί. Σε δέκα λεπτά βρισκόμουν σε ένα δωμάτιο με κάτασπρο φως, που στην κατάσταση μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Ο Νίκος έτρωγε τα νύχια του σε μια γωνία, μαζί με τον αδερφό της Λίας τον Μάνο, που προφανώς ήταν και αυτός σε μπαρ, γιατί φορούσε τα καλά του και είχε κάτι μάτια μέχρι το πάτωμα.
- Γεια σας παιδιά, κάνω χαρούμενη.
- Και εσύ ρε μυρίζεις ουισκίλα; κάνει ο μέλλοντας πατέρας.
- Ένα ποτό ήπια...
- Άσε τα σάπια, αυτό είπε και ο αχαΐρευτος από δω, δείχνει το Μάνο. Είστε εσείς άνθρωποι να στηριχτώ πάνω σας; Πες ότι κάθεται μια στραβή, πως θα βοηθούσατε;
- Γιατί ξεμέθυστοι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι; αρχίζω και νευριάζω. Τι μας πέρασες για μαιευτήρες;
- Είστε απαράδεκτοι. Ότι και να πω είναι λίγο.
Δε δίνω σημασία, γιατί έχει το άγχος του και τον καταλαβαίνω. Γυρίζω λοιπόν στο Μάνο.
- Που ήσουνα;
- Σε ένα φοβερό μπαρ που άνοιξε στην Φαρμακίδου. Μιλάμε για σούπερ γκομενάκια.
- Καλά γαμάτο, πήγα πριν κανα μήνα. Πρέπει να αρχίσουμε να βγαίνουμε μαζί, φαντάσου τι μπορούμε να χτυπήσουμε...
Εκεί κάπου παρατηρώ ότι έχει αρχίσει και γυρίζει το μάτι του Νίκου, οπότε κόβω και αυτή τη συζήτηση.
- Η Λία που είναι αλήθεια; κάνω με ενδιαφέρον.
- Στο δωμάτιο οδυνών.
- Αυτό ακούγεται σίγουρα σαν κάτι στο οποίο δεν θα ήθελα να μπω.
- Έτσι όπως πας δεν πρόκειται να μπεις. Ποιος θα θελήσει να γίνεις μάνα των παιδιών του;
Αυτό δεν έπρεπε να το πει και επιτέλους ξέσπασα.
- Γιατί περιμέναμε να γίνεις εσύ πατέρας, που έπινες 20 υποβρύχια στην καθισιά σου; Ας μη θυμηθώ τότε που πήδηξες τη σουηδέζα και κόλλησες μουνόψειρες.
- Πότε έγινε ρε αυτό; ενθουσιάστηκε ο Μάνος που ξαφνικά ξύπνησε. Γαμπρούλη μου, σε παραδέχομαι.
Πολύ το φχαριστήθηκα που του την είπα. Επειδή έγινε γονέας και κηδεμόνας δηλαδή νομίζει ότι ξεχάσαμε τι ρεμάλι ήταν; Μου έριξε μια ματιά όλο απαξίωση και μας παράτησε.
- Ρε συ τι κάνουμε τώρα; αναρωτήθηκε ο Μάνος.
- Ε θα περιμένουμε, τι άλλο;
- Θες να πιούμε τίποτα;
- Αμέ. Μια περδικούλα με πάγο για μένα.
- Ρε Ζωή, εννοούσα τσάι και τέτοια.
- Ααα, όχι δεν πίνω τέτοιες βλακείες. Μου χαλάνε το στομάχι.
Μετά πιάσαμε δύο πολυθρόνες, απλωθήκαμε και πάνω που τον είχαμε πάρει ελαφρά, άρχισε να μας ταρακουνάει η μάνα της Λίας.
- Σηκωθείτε ρε ρεμάλια.
Να δω πόσες βρισιές θα ανεχτώ ακόμα.
- Τι έγινε κυρία Μαρία; πετάγομαι πάνω. Γέννησε;
- Έγινε ότι κοιμάστε πέντε ώρες αγκαλιασμένοι και έχετε γίνει ρεζίλι σε όλες τις νοσοκόμες. Όχι δε γέννησε.
- Καλά πόση ώρα κάνει; αναρωτιέται και ο Μάνος.
- Γιατί έχεις να πας πουθενά;τον κοιτάζει αγριεμένη.
- Όχι απλά ρώτησα...
Εκεί μας παράτησε και αυτή σύξυλους και αφού το παίξαμε αγχωμένοι και ότι ανησυχούμε για ένα δεκάλεπτο, ξεραθήκαμε πάλι στον ύπνο. Ξυπνήσαμε στις εφτά το πρωί με πονοκέφαλο και ένα γερό νευροκαβαλίκεμα στον αυχένα. Εκεί που τριβόμασταν για να ξεπιαστούμε, μπαίνει μέσα ο Νίκος και όλη η υπόλοιπη οικογένεια φωνάζοντας ενθουσιασμένη:
- Αγόρι, είναι αγόρι.
Σκύβει ο Μάνος και μου κάνει με δικαιολογημένη απορία.
- Αφού το ξέραμε ότι είναι αγόρι...
- Κάνε ότι χαίρεσαι και άσε τα σχόλια. Ευκαιρία ψάχνουν να μας την πουν.
Μετά ο Νίκος άρχισε να μοιράζει εικοσάρικα και πενηντάρικα στις νοσοκόμες που του δίναν επίσης συγχαρητήρια. Μία μάλιστα τον συγχάρηκε τρεις φορές.
- Α το μαλάκα, θα δώσει όλα τα λεφτά, φώναξε ο Μάνος με γουρλωμένα τα μάτια.
- Και επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έδωσε και σε μας.
- Πραγματικά είναι αδικαιολόγητος. Μήπως να πάμε να του ξαναευχηθούμε;
Τη Λία καταφέραμε και την είδαμε το ίδιο απόγευμα. Εγώ δηλαδή, γιατί την είχαν πιάσει τα νεύρα της και δεν ήθελε κανέναν άλλο. Κάθισα δίπλα της στο κρεβάτι. Ήταν πολύ ταλαιπωρημένη και κάπως χοντρή.
- Μπράβο ρε Λία τα κατάφερες. Πως ήταν η γέννα;
- Μου φυγε η μαγκιά. Μην το δοκιμάσεις. Το είδες το μωρό;
- Ναι.
- Και πως σου φάνηκε;
- Πολύ μικρό και ζαρωμένο. Θα ισιώσει; Γιατί τώρα μοιάζει με το Σταυρίδη.
- Είσαι πολύ βλάκας που λες τέτοια για το παιδί μου.
- Επίσης έχω μια ερώτηση, με ποιον το έκανες; Είναι ξανθό το μωρό ρε. Σκέψου να βγει και ψηλό. Μετά δεν θα μπορέσεις να πείσεις κανέναν, χαχα
- Άντε ρε γελοιότητα που θα μας πεις και κοντούς!
- Καλά, καλά είστε πρώτο μπόι. Να ρωτήσω και κάτι άλλο; Γιατί σου πήρε δέκα ώρες;
- Έτσι γίνεται ρε άσχετη.
- Α, αυτό δε μου αρέσει καθόλου, νόμιζα ότι κρατάει κανένα μισάωρο το πολύ. Σου κλείνει εντελώς τη μέρα. Μπορεί να έχεις κανονίσει κάτι, να θες να βγεις.
- Εσένα ας μη σε απασχολούν τέτοια πράγματα, σιγά μη βρεθεί κανένας να σε παντρευτεί.
- Αυτό είπε και ο άντρας σου. Είστε κακοί άνθρωποι και πολύ χάρηκα που το παιδί σας μοιάζει με το Σημίτη.
Μετά σταματήσαμε να μιλάμε γιατί τσατιστήκαμε και οι δύο, αλλά σύντομα το ξεχάσαμε.
- Να σου πω για ένα πιτσιρικά που γνώρισα; έκανα ενώ ξάπλωσα και εγώ στο κρεβάτι γιατί είχα αρχίσει να κουράζομαι.
- Βολεύτηκες;έκανε αγριωπά.
- Ναι μια χαρά είμαι, μην ανησυχείς.
- Είσαι εντελώς περίπτωση... τέλος πάντων πόσο μικρότερος είναι;
- Όχι πολύ. Δυο τρία χρόνια.
- Και τι δουλειά κάνει;
- Τι δουλειά ρε Λία, φοιτητής είναι.
- Τότε είναι τουλάχιστον πέντε χρόνια μικρότερος.
- Λες ε; Μπα στην Ελλάδα αργούν να βγάλουν το πανεπιστήμιο. Μπορεί να είναι και εικοσιοχτώ.
- Σιγά μην είναι και συνταξιούχος. Τέλος πάντων, έχει σοβαρό σκοπό;
- Πολύ σοβαρό, αποφάσισε να κάνουμε όλο το Κάμα Σούτρα αυτό το Σαββατοκύριακο.
- Ωχ. Τι λες ρε μαλάκα, δεν μπορώ και να γελάσω με τα ράμματα.
- Χα χα, αυτό είναι που λέμε θα σου σκίσω τα ράμματα.
Πάνω εκεί που το φώναζα αυτό, ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν τα πεθερικά της Λίας. Ο συμπέθερος μας άκουσε σίγουρα, φαινόταν από το μελιτσανί χρώμα που πήρε η φάτσα του.
Έτσι ευχάριστα πέρασαν όλα τα απογεύματα μέχρι χτες που η Λία έφυγε από το νοσοκομείο και γύρισε σπίτι. Κρίμα γιατί έτρωγα μια ωραία κομπόστα ροδάκινο κάθε μέρα.
Για κάποιο περίεργο λόγο αυτό το ζευγάρι με θέλει συνέχεια μαζί του και έτσι με πήρε και για να βοηθήσω την εγκατάσταση του μωρού.
- Που θα κοιμάται ο μικρός;ρώτησα.
- Μαζί μας, έκανε η Λία ενώ τακτοποιούσε το σπίτι.
- Τι βλακεία είναι αυτή πάλι; Γι αυτό γίνονται μπούληδες οι έλληνες. Άστο στο δικό του δωμάτιο, να μάθει να είναι ανεξάρτητος.
- Ρε Ζωή, είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Τι να την κάνει την ανεξαρτησία στον πρώτο μήνα;
- Ξέρω γω μπορεί να θέλει να φέρει καμιά γκόμενα, χαχαχα.
- Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί σε φωνάζω να βοηθήσεις.
- Ειλικρινά και εγώ.
Μετά με έβαλε να κρατήσω το μωρό, που πρέπει να πω ότι ήταν αρκετά βαρετός τύπος και δεν έλεγε τίποτα. Νομίζω ότι μέχρι να αρχίσει να μιλάει, δεν θα επιδιώξω ιδιαίτερες σχέσεις. Και τότε άνοιξε το ένα μάτι και μετά το άλλο και μετά έκανε κάτι απίστευτο, χαμογέλασε.
- Λία, Λία, το μωρό γέλασε.
- Αποκλείεται είναι πέντε ημερών.
- Σου λέω χαμογέλασε, έλα να δεις.
Έρχεται και η Λία και όντως το μωρό χαμογελάει συνέχεια.
- Ρε συ, είναι απίστευτο ότι ακόμα και ένα βρέφος γελάει με τα μούτρα σου.
- Άντε χάσου. Το μωρό χαμογέλασε γιατί κατάλαβε τι όμορφη και καλή είμαι. Συμβαίνει σε όλους τους άντρες...
- Είσαι μεγάλο νούμερο. Δώστο μου τώρα.
- Μπα άστο λίγο ακόμα.
